Zdrowie i kondycja

 1  | 2 |  »

Wielu pacjentów, słyszących diagnozę – toczeń - jest przerażonych, gdyż lekarz zawsze informuje, że na tę chorobę nie ma skutecznej szczepionki, nie można jej wyleczyć, jedyne co można zrobić to ją kontrolować.

Co to za choroba?

Toczeń jest chorobą, którą trudno wykryć. Prawdopodobnie wywołuje ją specyficzny zapis w genach, który można „obudzić” np. zbyt silną ekspozycją na słońce, przewlekłą infekcją wirusową czy stosowaniem przez długi czas pewnych leków, np. przeciwarytmicznych.

Toczeń jest chorobą autoimmunologiczną. Oznacza to, że układ odpornościowy nie wspiera organizmu przy konkretnych dolegliwościach, a sam zaczyna go atakować. Limfocyty, które w normalnych warunkach walczą z intruzami, nagle zaczynają reagować przeciwko tkankom własnego organizmu. Tym sposobem dochodzi do uszkodzenia między innymi serca, nerek, układu nerwowego czy stawów.

Toczeń to choroba, na którą zapadają głównie kobiety w wieku 15-40 lat. Występuje u nich około 8-10 razy częściej niż u mężczyzn.

Wyróżniamy dwie główne postacie tocznia: jedna jest ograniczona do skóry (postać skórna), a druga obejmuje wiele narządów i układów (toczeń układowy). Czasami do nazwy choroby dodaje się również określenie "rumieniowaty" z powodu występowania na twarzy rumienia o charakterystycznym kształcie motyla.

Objawy

Toczeń jest chorobą bardzo trudną do wykrycia, dlatego Amerykańskie Towarzystwo Reumatologiczne opracowało 11 kryteriów, które pomagają w rozpoznaniu. Wystarczy spełnić cztery z nich, by lekarz zlecił badania krwi. W tym celu muszą być zbadane przeciwciała przeciwjądrowe (ANA) oraz inne autoprzeciwciała, na przykład przeciwciała anty nDNA.

Rozpoznanie – kryteria

1. Rumień twarzy w kształcie motyla (na policzkach).
2. Rumień krążkowy (czerwone, łuszczące się zmiany skórne powodujące bliznowacenie).
3. Nadwrażliwość na światło.
4. Owrzodzenia jamy ustnej.
5. Zapalenie lub ból stawów – dotyczące co najmniej dwóch stawów, bez nadżerek w obrazie RTG.
6. Zapalenie błon surowiczych – opłucnej lub osierdzia, stwierdzone w wywiadzie lub w chwili badania.
7. Zmiany w nerkach – utrzymujący się białkomocz powyżej 0,5 g/dobę i/lub obecność wałeczków nerkowych w moczu.
8. Zaburzenia neuropsychiatryczne – napady drgawek lub psychoza (po wykluczeniu przyczyn polekowych, metabolicznych, mocznicy).
9. Zaburzenia hematologiczne – anemia hemolityczna z retikulocytozą lub limfopenia (poniżej 1500 w 1 mm3), lub leukopenia (poniżej 4000 w 1 mm3), lub trombocytopenia (poniżej 100 000 w 1 mm3).
10. Zaburzenia immunologiczne.
11. Przeciwciała przeciwjądrowe – w mianie uznanym za nieprawidłowe, badane metodą immunofluorescencji lub inną odpowiednią.

 1  | 2 |  »